Justyna

O co chodzi w tej „relacji ze sobą”? O to, by dać sobie czas na posłuchanie siebie. Ale jak to, jak, wtf? To znaczy wyłączasz telefon, odprawiasz domowników lub wychodzisz/wyjeżdżasz w zależności na co możesz sobie pozwolić, siadasz i zaczynasz myśleć, co ja właściwie czuję. I tutaj bywa, że rozgrywa się dramat. Bo często nic. Kompletna pustka. A myśli biegną do tego całego „prawdziwego świata”. I powiem Ci, te pięć minut, które udało Ci się wytrzymać w ciszy, to jest nic. Ta godzina w tygodniu, którą wyrywasz na ćwiczenia czy masaż, to jest dobre, ale mogę być z Tobą szczera? Często znaczy nic.Dlatego, że już chwilę później, na powrót jesteś w kołowrotku starych zachowań, schematycznych działań i otoczeniu, które sama/sam kreujesz. I proszę, nie mów mi, że się nie da inaczej. Sprawdziłam. Sprawdzam na sobie, mam bliskie osoby, które sprawdzają na sobie. Kręci nas oglądanie innego świata, powtarzamy piękne mądre myśli, ale na tym to się kończy.Jesteśmy chorzy wielopoziomowo. Więc polecam Ci, zajmij się sobą. Od pobudki zauważ swoje myśli, odczucia, gdzie jest wschód i co się dzieje na Twoim niebie, jak się wypróżniasz, kiedy i po jakie jedzenie sięgasz, w jaki sposób przyrządzasz jedzenie, co jest w suplementach, które łykasz garściami a i tak nic Ci nie lepiej, jaką masz relację ze swoim ciałem, jak wyglądają twoje relacje intymne i spełnienie w nich, w jakich sytuacjach sięgasz po używki, ile czasu scrollujesz internet i w poszukiwaniu czego, kiedy i czy w ogóle bywa Ci ciepło na sercu, co wyciska Twoje łzy, co wzrusza i porusza a co sprawia, że kipisz złością, złośliwością. Co widzisz w innych a czego nie w sobie. Czym się martwisz, produkując martwą energię. Oddychasz?Mogłabym wymieniać i wymieniać, można by rozmawiać o tym godzinami, ale dodaj tu, proszę, swoje i proszę, zajmij się sobą.Co zyskuję będąc ze sobą?Wartościuję mocno.Widzę, że świat się nie zawalił, gdy byłam chwilę, dłuższą nawet ciut nieobecna. Ludzie radzą sobie beze mnie. Świat ogólnie radzi sobie beze mnie. Pytanie, czy jesteś w stanie to przyjąć i czy to zaakceptujesz. Bo z drugiej strony lubimy wiedzieć, że jesteśmy dla świata wyjątkowi i niezastąpieni. Owszem, każdy z nas jest unikatowy, ale chętnie – niech nam ktoś to potwierdzi, prawda?. I wiesz, nie schudniesz, nie wyzdrowiejesz stuprocentowo, nie uwolnisz się, nie będzie Ci lepiej, lżej, spokojniej w życiu, jeśli nie podłączysz się do siebie i nie zrobisz kompletnego resetu. Już nie w tych czasach.Przykro mi.

Maluję. Zaczynam palcami, by wejść w to każdym receptorem. Zbyt dużo złota, zbyt mało turkusu, zbyt dużo turkusu. Wiecznie za dużo, stale za mało, albo odwrotnie. Obraz duży, ciężko mobilnie. Kręcę, przestawiam, chodzę wkoło. Morze wypitych kaw.Znam osobę, dla której maluję, tym bardziej sprawia mi trudność cały proces twórczy. Z całą świadomością znaczenia i ciężkości słowa „trudność”. Potrzebuję lekkości i wolności w ruchach, głowie, myślach, całokształcie. Ma być perfekt. Doskonały taniec subtelności, idealnego dopasowania barw i wyjątkowego charakteru tego. Czy ja to mam w sobie, żeby mogło to wyjść ze mnie? Czy może muszę przełączać guziczki i wskakiwać w inny świat świadomości, kreacji, trochę teatru? Warstwa za warstwą nakładam, przyciemniam, rozjaśniam, czuję napięcie gdy jedna warstwa jeszcze nie zaschnęła a już pilnie potrzeba nałożyć drugą. Niecierpliwie.Chodzę w pytaniu: o co tu chodzi? (czasem dodaję „do cholery”).I mam… intencjami, z którymi obraz miał powstać były wolność, kreacja, wiedza. Czy zdobywanie wiedzy nie tak się właśnie odbywa? Warstwa po warstwie narasta. Coś się wyciera, coś domalowuje. W moim doświadczeniu to zawsze był trud. Bez lekkości, wolności, radości z kreacji. Często bezradność i niecierpliwość, że wiedza nie chce wejść do głowy i te cudne momenty, kiedy poczułam, że wiedza się we mnie ugruntowała. Że obraz gotowy. Wolność, kreacja, wiedza.Wczoraj zwierzyłam się, że mam wrażenie, że od jakiego dłuższego czasu nie nauczyłam się niczego nowego. W moim rozumieniu z nowych książek, że nie zrobiłam nowych kursów. A ona zapytała czy przypadkiem nie jest zupełnie odwrotnie? Jest.Dawno się tak dużo o sobie nie nauczyłam.Jeszcze chwila a dopełni się, obraz będzie kompletny.I zanim dotrze na miejsce, do osoby, która nie chciała go widzieć wcześniej na zdjęciach, bo ufa, już to wiem – nauczę się znów dużo o sobie!

Najogólniej jest Ci źle prawda?Pchasz wózek do przodu każdego ranka, przyklepujesz wszystkie smutki i ogarniasz jakoś ten świat. Masz uśmiech dla ludzi i tylko nieliczni lub prawie nikt widzą, co się pod nim kryje. Ale gdyby ktoś otulił Cię kocem, pogłaskał i pozwolił płakać, pękniesz i się rozsypiesz i cholernie się tego boisz prawda? Niezależnie od tego czy jesteś kobietą, czy mężczyzną. I bardzo dobrze się tak rozsypać – jak to? pomyślisz. Otóż ruina to dar. Te słowa padają w moim ukochanym filmie i za każdym razem robią na mnie takie samo wrażenie. Najpierw musisz zburzyć wszystko, co o Tobie, bo budować nowe trzeba od podstaw, od gruntu, od gruzu. A gdybym Ci powiedziała, że są miliony sposobów na to, byś za jakiś czas cieszyła, cieszył się szczęśliwym życiem? Za jakiś czas, bo nikt nie da Ci gwarancji na ekspres. Mogę o tym mówić, bo wiele razy budowałam i buduję coś na nowo. Odezwij się